Witamy w kolejnym odcinku naszego indyjsko-polskiego serialu “Madame Riksza i Missi Roti”. Tym razem pod oslona nocy dojezdzamy do miasta Fatehpur Sikri polozonego ok. 40 km od Agry. W miescie okurat wysiadlo swiatlo, wiec nic nie widac. Ludzi zwlaszcza. Po omacku zatrzymujemy sie w hotelu z widokiem – ale to dopiero odkrywamy nastepnego dnia spozywajac sniadanie w ogrodzie.
Fatehpur Sikri bylo w XVI wieku przez chwile stolica mogolskiego imperium . Doslownie przez chwile, bo zywot miasta liczy zaledwie 14 lat. Z powodu niedoborow wody miasto zostalo opuszczone zaraz po smierci mogolskiego krola Akbara. Dzis nazywane jest miastem duchow.
fot. Ewa
Tesknilysmy za radzastanska pustynia. Mowisz i masz:)
fot. Ewa
Zwiedzamy miejscowy Jama Masjid, czyli Wielki Meczet z XVI wieku. Znany rowniez pod nazwa Dargah Mosque. Aby sie do niego wdrapac pokonujemy najbardziej strome schody na swiecie. Trasa – jak widac po kozach – typowo wysokogorska. Wchodzimy przez Victory Gate o wysokosci 54 m. Ta najwieksza w Azji brama zostala wzniesiona, by uczcic zwyciestwo mogolskiego krola Akbara w Gudzaracie. Wewnatrz bramy znajdujemy slowa z Koranu, cytujace Jezusa Chrystua: “Swiat jest mostem, przejdz przez niego, a nie buduj na nim domu.”
fot. Ewa
Meczetowe migawki
fot. Ewa
fot. Ewa
Dla wielbicieli fauny odcinek z wiewiorka.
fot. Ewa
Miejscowi nucacy wersy Koranu. Atmosfera bardzo duchowa. Troche mamy ciarki na plecach…
fot. Monika
Muzulmanie przychodza tu ofiarowac swe dary na marmurowym grobie Shaikh Salim Christi. Wierza, ze dzieki tej oferze spelnia sie ich prosby i zyczenia. W tym celu wiaza supelki na pieknie rzezbionych azurowych scianach. Miejsce to popularne jest zwlaszca wsrod kobiet, ktore pragna wydac na swiat potomka. Ale my wiazemy supelki w intecji wlasnych zyczen…
Muzulmanskie grobowce rodziny krolewskiej. Jama Masjid jest kopia Mekki.
fot. Ewa
fot. Ewa
Meczet to takze miejsce odpoczynku. Zachwyca dobra energia. Cos magicznego jest w powietrzu….
fot. Ewa
Rodzinny lunchtime.
fot. Ewa
fot. Ewa
fot. Ewa
fot. Ewa
Sporo tu szkolnych wycieczek.
fot. Ewa
fot. Ewa
My rowniez odpoczywamy – w towarzystwie wszedobylskich miejscowych.
fot. Ewa
fot. Monika
Palacowe ruiny Jodh Bal w Fatehpur Sikri. Pusto. Nic sie nie dzieje. Jak w polskim filmie.
fot. Ewa
W tym upale buty same spadaja z nog.
fot. Ewa
Dlatego najlepiej na boso.
fot. Ewa
Po poludniu jedziemy do Bratehpur w Radzastanie. Do rikszy laduje sie jak zwykle 5 razy wiecej osob, niz powinno. Atmosfera jest tloczna, ale bardzo przyjazna. Pod koniec podrozy Hinduski probuja nam wcisnac swoje male dziecko. .. Chetnie by je oddaly w dobre rece.
Jest coraz cieplej, niestety coraz wiecej tez komarow. Zatrzymujemy sie w Jungle Guest House, gdzie juz na wejsciu witaja nas odglosy myszy buszujacych w lozku. Postanawiamy zbadac te sprawe.
fot. Ewa
Pod lozkiem sa tylko czlonki Ewy.Myszy dalej nie widac. Na szczescie stopery w uszach ratuja nas przed nieprzespana noca.
fot. Monika
Nazajutrz rano zmierzamy do Keoladeo National Park, gdzie znajduje sie najwiekszy na swiecie rezerwat ptakow. Podpatrujemy to i owo. Goscie z Syberii, z Europy, Dalekiego Wschodu. Sa tez spore ptasie tlumy z Polski.
fot. Ewa
Oglaszamy konkurs ornitologiczny: Co to za ptak? Do wygrania nakrecana papuzka marki TATA. (dla niewtajemniczonych: firma TATA produkuje w Indiach wszystko: autobusy, proszki do prania, herbate, autoriksze, maszyny do szycia, budki telefoniczne).
fot. Ewa
Keoladeo Ghana National Park jest przeogromne. To obszar rozlewisk rozciagajacy sie na terenie 29 km kwadratowych. Najlepiej zatem wypozyczyc rower i przez caly dzien podpatrywac ptaszki na wlasna reke i dwie pedalujace nogi. Jazda indyjskim rowerem to prawdziwe wyzwanie. Wdrazamy sie dosc szybko i przez caly dzien szlajamy sie po dzunglastych mokradlach. Wrazenia przednie.
fot. Ewa
fot. Monika
Konkurs ornitologiczny: druga odslona.
W Keoladeo mozna znalezc 364 gatunki ptakow. Jest nad czym sie zastanawiac…
Bociany kolorowe. Cala kolonia. Gapimy sie jak zahipnotyzowane.
fot. Ewa
fot. Ewa
Niektorzy to lubia taplac sie w blocie…
Inni sa troche bardziej ambitni:
fot. Ewa
Przyslowiowy bialy kruk.
fot. Ewa
Monika w kaciku zadumy. Szczerze, to wlasnie poszukuje wrazen z krokodylem w roli glownej.
fot. Ewa
Miejscowki prawie jak na splywie kajakowym.
Po owocnym dniu podziekowania dla zalogi za wspolna jazde.
Wyjazd w strone Agry. Probujemy zlapac autobus, ale tu chyba kroluja inne srodki transportu. Nalezy szybko rzucic sie na pedzaca ciezarowke. I tak – zadnej gwarancji sukcesu.
fot. Monika
Udalo sie, zalapalysmy sie nawet na nocny pociag do Varanasi. Ewa dostala srodkowa, najbardziej lezaca miejscowke, z ktora – roznymi metodami – walczyla przez jakies 2 godziny. Potem scierpla i poszla spac. Tym razem pociag zaskakujaco czysty – karaluchow jak na lekarstwo. Nie smierdzi straznie z toalet, a po podlodze nie walaja sie sterty smieci. Czyli niezly luksus. I tak przez 18 godzin:)
fot. Monika
