Nieustraszone autorki bloga  – balansują na krawędzi.

Pierwsza lekcja pływania. Help!

Na specjalne zamówienie ….

A kuku!

Jest środa i właśnie w środy w Anjunie odbywa się pchli targ. Nie mogłyśmy nie skorzystać. Tym bardziej ze za chwile Swieta. Sprzedawca bębenków nie dawal za wygrana. Przez 10 minut sledzil nas ze swoimi dobrami.

Pogon za Ewą. „Give me good price, madame”.

Chill out time.

So romantic…

Taplanie zamiast pływania. Hinduskie rozrywki na plazy. Trzeba przyznac, ze dosc sa oryginalne.

A więc jesteśmy w raju…

Nocny przejazd do Palolem. Tu już mniej komercyjnie, znajdujemy miejscówkę w chatce pod numerem 14.

W środku materac z moskitierą, na zewnątrz taras.

Opuszczając rezydencję….

Wybrzeże usiane podobnymi, zgrabnie wpisującymi się w bajkowy krajobraz chatkami.

Pozujemy do pocztówek.

… i zapadamy w  chilloutowych fotelach.

Widać, że byli tu Portugalczycy.

Colomb bay.

To chyba nasze ulubione miejsce. Rajska plaza i nepalska zyczliwosc.

Po prawej Wyspa Małp, po lewej Ewa.

Hinduski pokazują łydki.

Czas na jogę.

Mozna odpłynac. Widoki zapieraja dech w piersiach.

Nabin – człowiek od wszystkiego, prezentuje naszą kolację. Baby shark przegrywa jednak casting, wybieramy krewetki.

W knajpce u Nepalczyków.

Poranek przed wyjazdem – pływanie, śniadanie, pożegnanie.

I tak się trudno rozstac…

Jeszcze nie wyjechalysmy, a juz tesknimy…

Ostatnie pociągowe widoki….

W pociagu napotykamy kolejna dobra dusze.

Wesoły pociąg do Mumbaju.

Przed odlotem – ostatni rzut okiem na Indie.

W Indiach urosły nam długie skrzydła.

Gdzieś nad Afganistanem…

Potem lądowanie w Moskwie. Kolejny przystanek – Warszawa. Wita nas Dziadek Mróz i polska rzeczywistość. To były cudowne 2 miesiace. Ale tak na prawde to dopiero poczatek przygody z Indiami. Jak to słyszalysmy wiele razy w podrózy – potrzeba całego zycia, aby poznac ten kraj. Pelen kontrastow, zjawiskowych ludzi, fantastycznych krajobrazow, uniesien i zachwytow. Jeszcze tu wrócimy.

Dziekujemy wszystkim osobom, które duchem były tu z nami cały czas. Dziekujemy wspanialym osobom, które poznalysmy w podrózy. Dziekujemy Indiom za piekne przyjecie.

Wyprawa nad jezioro to niezle przedsiewziecie logistyczne. Kierowca jeepa zarzadal bajonskich sum za przejazd z rowerami, wiec przesiadlysmy sie do autorikszy. Załadunek przekraczał kilkakrotnie pojemność rykszy, ale to w Indiach zaden problem.

W drodze nad jezioro. Towarzyszą nam trzy Hinduski, siostry. Razem przemierzamy kilkanascie kilometrow konwersując o tym i owym. Probujemy zapamietac ich imiona, ale na próżno. Dziewczyny nie chcą wychodzić na mąż – co na Indie dość nietypowe.

Biuro informacji turystycznej w Satapadzie… Hindusi bardzo sobie cenią zdrowy, mocny sen.

Z rowerow przesiadamy sie na lodke.

Dajemy się zlowić poławiaczom pereł.

Sea Mouth, czyli miejsce gdzie jezioro spotyka się z Oceanem Indyjskim.

Nieco szeroko…

Nie mozemy się powstrzymac, aby nie dać sie ponieść.

Szybki skok w spodnie. O nagosci na plazy w Indiach można tylko pomazyc.

„Ach, jak przyjemnie kolysac sie wsrod fal…”/mjuzik

… a wokoło pieknie

Łodzie troche jakby pirackie:

Jezioro rozlegle, ale płycizna straszna. Spokojnie mozna brodzic.

… albo stać na jednej nodze:

Z rybakiem łódką po jeziorze.

Prosze zwrocic uwage na uzebienie – specyficzne zabarwienie typowe dla Hindusow żujących nieustannie czerwony pieprz żuwny czyli betel. Żuciu towarzyszy ciagle charkanie i spluwanie, w wyniku czego hinduskie ulice pelne sa czerwonych plam.

Pojawia się jeden z popularniejszych motywow naszego wyjazdu – 10 letni chlopczyk. W Indiach dzieci wykonuja te same prace, co dorosli. Praca zamiast chodzenia do szkoly… Nie ma lekko.

Zadamawiamy sie.

Monika liczy na kapiel z delfinami. Zamiast tego – kapiel z gapiami.

Nowa fucha Ewy.

Wycieczka do intrygującego drzewa.

Troche myszkujemy po okolicy.

Spotykamy prezenterow z Ptasiego Radia.

… oraz super miejscowke na nocleg.

Kolejny odcinek „symbiozy gatunkow”.

Indyjskie krowy równiez lubia Mazury. Ewa z kolezankami.

W pobliskiej knajpie o wdziecznej nazwie „Dolphin”. Lekkie rozczarowanie salatka owocową. Ku naszemu zdziwieniu składa sie z : ogórka, pomidora, buraka, pomaranczy, marchewki i jablka. Pyszności.

Tradycyjny hinduski sposob spozywania posilkow: palcami.

Kazdy wcina to co lubi.

Obrazki nadjeziorne.

Romantyczne plenery.

Portrety na łonie natury.

Handel kwitnie.

Laura czekajaca na Filona.

Easy-yoga na jeziorem – wydanie fotograficzne.

Dama z jeziorem.

Widoki calkiem sympatyczne.

W drodze powrotnej napotykamy troche masowych atrakcji. Pokonujemy je. W koncu jestesmy dzielne:)

Przed nami jeszcze tylko tydzien podrozy, czas opuscic Puri. Musimy przetransportowac sie z wybrzeza wschodniego na zachodnie, przed nami jakies 40 godzin podrozy pociagami…

Na dworcu w Puri Lord Jagganatha ma swoj firmowy sklepik.

Ewa ze swoim idolem.

Dworcowe maksymy.

… oraz życzenia szczęsliwej podroży.

Kilkugodzinna przerwa w podrozy w oczekiwaniu na kolejny pociag. Stacja Kharagpur – miasto, ktore istnieje, choc nie ma go w Lonely Planet

Dalej w drodze. W naszym „przedziale” hinduska rodzina z niemowlakiem i muzulmanska para z Bangladeszu.

Rozczulajace scenki z zycia rodzinnego. Malenstwo ma zaledwie miesciąc, a juz podrożuje koleją.

Sasiedni przedzial. Na dole gosc z farbowanymi wlosami, czyli typowy Hindus.

Przystanek Mumbai – dwie godziny na zmiane pociagu. Okazuje sie, ze bilety mozna jednak nabyc tuz przed odjazdem pociagu, oczywiscie doplacajac konikom odpowiednia kwote. Najwazniejsze, ze jedziemy. Wcinamy witaminy przed dworcem Victoria. Mimo poznej pory w powietrzu czuc upal i wilgoc, trzeba uciekac nad wybrzeze.

Na pobliskiej plazy znajduje sie wioska rybacka. Wyciaganie sieci to zbiorowe przedsiewziecie.

Morze sardynek.

Poranny jogging na plazy, a potem kapiel w morzu. Z ratownikiem zawsze bezpieczniej.

Cerowanie sieci to zmudna robota.

Typowy niestety obrazek plazowy. Krajobraz naznaczony martwymi zolwiami, zabijanymi bezpardonowo przez  lodzie rybackie. Teoretycznie proceder ten jest juz karany, w praktyce nic sie nie zmienia. Ptaki i wloczace sie po plazy psy maja pozywke…

Puri jest jednym z czterech swietych miast w Indiach. W centrum znajduje sie swiatynia lorda Jagannatha z XII wieku, zbudowana dla uczczenia przeniesienia stolicy stanu z poludniowej do centralnej Orisy. Ciagna tu nieustannie tlumy pielgrzymow, niestety niehindusi nie maja don wstepu. Za drobna oplata mozna podejrzec co nieco z dachu pobliskiej biblioteki.

Kopula swiatyni ma bagatela 65 metrow wysokosci.

Na dachu biblioteki Raghunandan.

Do miejscowego sklepiku wpadamy na chwile, zostajemy jakies dwie godziny. Tu z  zapoznanymi podroznikami: po prawej Nathalie z Quebecku (pracuje jako wolontariuszka w miejscowym sierocincu) i Anhelm z Granady. Gadamy, sluchamy muzyki, bardzo milo.

Tymczasem w hinduskiej czesci Puri – hotele, plaza, tlumy…

… i tradycyjnie…

Pogawedka z piekna zona miejscowego rybaka, Tara. Przyrzadzi dla nas wieczorem swiezo zlowiona kolacje.

Tymczasem dzieciaki unieruchamiaja Monike w pozycji polhoryzontalnej.

U Tary w chacie. Jej rodzina towarzyszy nam przy kolacji.

Kolacja przy swiecach – pyszna sprawa.

Monika i jej zdobycz.

Z wioski rybackiej trafiamy prosto na plan filmowy, akurat na plazy jest krecony jakis film wysoce sensacyjny.

Sceny  z zycia plazowego. Hindusi nie neglizuja sie, nie opalaja i raczej nie plywaja. Takie wczasy!

Mozna postac, mozna posiedziec. Plaza daje duzo mozliwosci….

W kupie razniej.

Kto chce, moze zrobic sobie pamiatkowa fote u jednego z liczych profesjonalistow krazacych po wybrzezu.

A amatorzy fotografii pstrykaja sami.

Sprzedawcy perel nie daja nam spokoju.Ten akurat byl oszustem, bo usilowal wcisnac nam sztuczne, ale konkurencja nie zostawila na nim suchej nitki. Gosc szybko sie ulotnil.

Barwne lodzie rybackie i zaloga.

Bylysmy tu.

Kazdy relaksuje sie w ulubionej pozycji.

Wieczorem pod strzecha ze znajomymi z Wroclawia – Marta i Tomek maja przerwe w podrozy przed wyjazdem na Sri Lanke. Wloczymi sie razem po nadmorskich knajpkach.

Na ulicach Puri kolejne wesele. Nie da sie przejsc obojetnie, glownie z powodu tlumu i halasu towarzyszacego imprezie.

Panowie daja czadu.

Czlowiek-orkiestra tez.

Niedzielny wieczor przed wyjazdem z Puri-nastrojowy koncert na dachu.

Nie tracac czasu wsiadamy na rowery i jedziemy po nowe doswiadczenia – moczenie nog w polowie grudnia w oceanie.

Mimozy w obiektywie.

Wioska rybacka. Praca wre.

Wiatr w zagle. Nie, nie , to nie windsurfing. A już przez chwile myslałysmy, ze Hindusi jednak uprawiają jakieś sporty wodne…

Nie windsurfing,  a rybackie lodzie. To zmienia postać rzeczy.

„Taka rybe zlapalam”.

Uwazamy, aby nie wpasc w sieci.

Bliskie spotkania z potworem.

Wytrzepywanie sardynek z sieci.

Pogawedka  z miejscowymi. Momentalnie okraza nas masa dzieciakow.

Wciaganie lodzi po polowie.

Zony rybakow w akcji.

Przez dwa wieczory ogladamy ponad trzy godziny pokazow tancow w pieknie polozonym audytorium – w tle oswietlona swiatynia slonca. Sceneria robi na nas niezwykle wrazenie, trudno to oddac na fotografii. Bilet na wieczor tanca kosztuje cale 20 rupii, czyli ok 1,5 zl. Wymarzona cena.

Tradycyjne tance z Orisy.

Chlopcy jak dziewczyny.

Urocze to…

Gwiazda…

Ekspresja…

Tradycyjne ozdoby oraz instrumenty tancerek. Daja „po garach”!

Namaskara, taniec ku czci slońca. Inspiracja jogą.

Taniec indyjski slynie z subtelnosci i  wyrazistosci ruchu. Tu kazdy najmniejszy gest jest znaczacy.

Bohaterowie wieczoru, czyli lokalne bostwa. My nazywamy je: Kacper, Melchior i Baltazar. Sa reinkarnacja Wisznu, Sziwy  i Brahmy. Czczone tylko w Orissie. Biedactwa, nie maja lapek, tylko krociutkie raczki… Ale sa wszedzie. Nosza rozne ubranka w  roznych porach dnia oraz roku. Dowiadujemy sie o nich sporo z religijnej ksiazeczki dla dzieci zakupionej przez Ewę. To teraz nasza ulubiona lektura. Ewa upodobala sobie szczegolnie tego czarnego – Lord Jagannath (Lord of the Universe!). Ma ogromne, wylupiaste oczy, jak Dexter z kreskowki.

Zwiedzilysmy monumentalna Swiatynie Slonca z XIII wieku. Tradycyjnie – wstep dla miejscowych 10 rupii, a dla obcokrajowcow 250. Ale bylo warto.

Wstepu do swiatyni pilnuja monumentalne rzezby .

Swiatynia zaprojektowana zostala w ksztalcie olbrzymiej karocy o 24 kolach, ciagnietej przez 7 koni – w tym pojezdzie mityczny bog Surya (czyli Slonce) przemierza niebo. Budowla jest bogato zdobiona, glownie scenami z kamasutry. To prawdziwie koronkowa robota.

Sceny z kamasutry na ścianach swiątyni. Trzeba przyznac, ze jak na XIII wiek, to calkiem odważne propozycje mieli w ofercie…

Autorki bloga.

Spotkana w okolicy swiatyni- mloda para, dzien po slubie. Maja po 24 lata, wlasnie rozpoczeli swoja podroz poslubna. Pokazuja nam swoje weselne tatuaze z henny- ich glebokosc pod skora odzwierciedla jak gleboka jest  ich milosc. Wow!

Dancing Hall przed glownym budynkiem swiatyni. Taniec wystepujacych tu kobiet mial zadowolic boga Surje. Kiedys hall przykrywala kopula….

Zdobywamy swiątynne szczyty…

Ptaki wokol swiatyni.

Zebracy pod parasolem (slonecznym, ma sie rozumiec).

Najmniejsza kobieta świata, a nawet dwie;-)

Rachu-ciachu, kokos nasz.

Pijaczki kokosowe.

Trochę nam się przytyło…

Scenka uliczna w Konarku.

Wycieczka rowerowa do wsi Kurum. Niestety rower sam nie chce ruszyc.

…Pojawia sie drugi jeździec. Teraz jestesmy w komplecie.

Zycie codzienne na wsi.

Juhhaa!

We wsi napotykamy same piękne kobiety. Mężczyznami się jakoś w Indiach nie zachwycamy:(

Jak zwykle tłum dzieciaków towarzyszy nam ochoczo w naszych odkryciach.

Wieśniaczka pastwiąca się nad szczeniakami. Masakra.

Tradycyjne malowanie chaty.

Powrót do domu. Przy boku pies obronny.

Wszechogarniające drzewo zatrzymuje nas w drodze powrotnej.

W oczekiwaniu na autobus do Puri. Aby go nie przeoczyć najlepiej spocząć na środku ulicy. To najlepszy punkt orientacyjny i widokowy. Wiedza o tym rowniez i miejscowe krowy.

Podroz do Puri mija nam… na dachu autobusu. Troche tu wieje, wiec juz po chwili przypominamy ” busowe czochracze”. Tyłki ścierpnięte, fryzury  – jak widać, ale wrazenia za to przednie! Zdecydowanie polecamy.

Poznajemy mlodego czlowieka, ktory czeka na pociag do Delhi. Gawedzilismy wspolnie zabijajac czas oczekiwania na thali. Otwartość i przyjazność Hindusów jest często przyjemnie zaskakująca.

Poranek w pociagu do Bhubaneswar. Czas na przeglad prasy.

Za oknem krajobrazy coraz bardziej egzotyczne.

W pociagu ruch jak na Marszalkowskiej, krążą sprzedawcy wszystkiego i niczego. W ofercie samosy, orzeszki,  czaj (czyli tradycyjna slodka herbata z mlekiem), zabawki, prasa, owoce, drewniane przedmioty (patrz zdjecie), czyszczenie butow i sto innych pozycji. Troche jak w czeskim filmie…

Wreszcie spotkalysmy eunucha. Dal popis tanca w pociagowych korytarzach.

A miejscowi jak zwykle sluzyli rada i pomoca – tu zasiegalysmy informacji co warto zobaczyc w Orisie.

Bhubaneswar, jak to bywa z duzymi miastami w Indiach, jest miejscem, z ktorego szybko trzeba uczekac.  Glosno, brudno i wszedzie  daleko. Jako stolica Orisy miasto pretenduje do miana nowoczesnego – dlatego tez  pojawiaja sie tu m.in. rzadko spotykane w Indiach pasy dla pieszych. Niestety nie bardzo wiadomo jak z nich korzystac. Logika hinduska czasami nas przerasta.

Inna ciekawostka w miescie byla stricte wegetarianska restauracja – bez czosnku i cebuli.

W srodku przytulnie z typowymi  orisanskimi wzorami  ludowymi na scianach.

Chcialysmy zobaczyc wreszcie slonie w naturalnym otoczeniu. Wyladowalysmy w Nadnancanan park.

Spotkalysmy tez inne zwierzeta.

… i wycieczke maluchow.

W parku, prawdopodobnie z powodu upalu, panowala dosyc senna atmosfera.

Poszlysmy odwiedzic … ale nikogo nie zastalysmy.

Orangutan w pozycji medytacyjnej.

Zieeew!

Kolejny spioch.

Najbardziej mrawy okazal sie slon. Monika postanowila sie zaprzyjaznic.

Safari – wreszcie troche akcji. Bialy tygrys w calej okazalosci.

Szybko zamykamy wszystkie okna. Nici z bliskich spotkań III stopnia…

Lwy-by nie na niby.

We dwojke zawsze raźniej…

fot.Ewa

Posag Buddy wewnatrz swiatyni

fot. Ewa

Bodhi Tree – drzewo, pod ktorym Budda doznal oswiecenia. Wlasciwie zostalo zamordowane przez zazdrosna zone Cesarza Ashoki, ktory nawrocil sie na buddyzm i wprowadzil w Indiach wegetarianzim. Zanim jednak zazdrosnica dokonala tego wystepku, corka cesarza wywiozla kawalek drzewa na Sri Lanke, skad pozniej udalo sie je przesadzic w oryginalne miejsce wBodgai.  Pod drzewem cala masa medytujacych ludzi, mantrujacych w intencji oswiecenia.

fot. Ewa

Znowu mamy fart, bo trafiamy na kolejny festiwal. Tym razem…  tysiace mnichow buddyjskich z calego swiata zjechalo do Bodgai na zlot Kagyu Monlam, czyli ofiarowywanie modlitw w intencji oswiecenia. Od 7 rano wykonuja tzw NYNDRO, czyli Cztery Podstawowe Praktyki w tradycji Kagyu – jednej z galezi buddyzmu tybetanskiego. Toniemy tu zatem w morzu buddyjskiej purpury.Atmosfera nie-z -tej-ziemii. Rozplywamy sie z buddyjskich mruczankach…

fot. Ewa

Buddyjskie kolonie. Mali mnisi nie odstaja od reszty. Mantrowanie to jedno z glownych zajec podczas festiwalu. Ale trzeba przyznac, ze niektorzy sie obijaja… No coz, jak sie ma 7 lat,to chetniej mysli sie o zabawie z kumplami, niz o Oswieceniu…

fot. Ewa

Dziewczynki znowu pilniejsze od chlopcow

fot. Ewa

Aby znalezc schronienie w Dharmie Buddy nalezy najpierw oczyscic sie z dumy poprzez  wykonanie 111 111 buddyjskich poklonow. To jedna z Czterech Praktyk Podstawowych buddyzmu tybetanskiego.

fot. Ewa

Zestaw do cwiczen:

fot. Ewa

Ciezka to robota…

fot. Ewa

W przerwie na czaj, czyli tradycyjna indyjska slodka hebate z mlekiem

fot. Ewa

Przed swiatynia, z towarzyszem (podrozy) Iwanem Niegroznym z Moskwy. Swoj chlop.

Kosmitki Pi i Sigma pod drzewem oswiecenia.

Monika  oddaje sie medytacji w przy akompaniamencie buddyjskich mruczankowych mantr . Mozna tu powaznie odplynac. Niezwykla energia tego miejsca i ludzi ,  a przede wszystkim tego, czym sie tu zajmuja powalana kolana. Znowu utknelysmy na kilka dni.

fot. Ewa

W oczekiwaniu na Nirwane. Poczatkujace adeptki medytacji nie ustaja w swych probach. Jak poskromic galopujacy umysl? Jedno z trudniejszych zadan, zwlaszcza dla przybyszow z Zachodu. Trzeba tylko odspiewac 111111 stusylabowych mantr Diamentowego umyslu (oczyszczanie gniewu), wykonac 111 111 poklonow (oczyszczanie dumy), ofiarowac 111 111 mandali (oczyszczanie pozadliwosci) oraz wykonac 111 111 praktyk guru jogi (oczyszczanie zludzen). Po tym wszystkim Nirwana gwarantowana.No coz, uzbroilysmy sie juz w cierpliwosc.

fot. Ewa

Po calej swiatyni, sciezkach prowadzacych od stupy do stupy , medytacyjnym parku oraz ogrodach modlitewnych chodzi sie na boso.

fot. Ewa

… a przed wejsciem do buddyjskiej  toalety klozetowy dziadek chetnie pozyczy ci swoje buty:)

fot. Ewa

Spiewniczek Malego mnicha.

fot. Ewa

Bajtle troche by pobaraszkowaly…

fot. Monika

Chodzenie wokol swiatyni- jeden z buddyjskich rytualow. Zawsze zgodnie z ruchem zegara.

fot. Ewa

Jezioro Muchalinda Lake na terenie swiatyni. Budda medytowal tu w 6 tygodniu po Oswieceniu.Legenda glosi, ze przed ciezkim sztormem ochronila go Kobra.

fot. Ewa

Zachod oswieconego slonca.

fot. Ewa

Wycieczka do ogromnego posagu Buddy ufundowanego przez Japonczykow.

Charakterystycznie przymruzone w medytacji oczy.

fot. Ewa

Budda od zaplecza – ma czym oddychac.

fot. Ewa

Bog jest wielki, a ja malutka.

fot. Ewa

Napotykamy buddyjska wycieczke z Tajlandii, ktora chodzi wokol posagu spiewajac mantry. Sledzimy ich.

fot. Monika

Ofiarowanie kadzidelek.

fot. Monika

fot. Ewa

Bodgaja to prawdziwy buddyjski raj. Mozna tu obejrzec klasztory ze wszystkich krajow azjatyckich. Jest ich  kilkadziesiat. Ponizej swiatynia tybetanska.

fot. Ewa

Wejscie Ewy.

fot.Monika

W srodku pielgrzymi nie leniuchuja.

fot.Monika

Monastyr butanski.

fot.Ewa

fot.Ewa

Praca wre – mnisi lepia z ciasta….

fot.Monika

Od patrzenia na ciasto robimy sie glodne. Czas na obiad w ulubionej knajpce Om Restaurant (pyszne sajgonki!) .

Iwan walczy z termosem -  w srodku musi byc czaj! Tylko jak go wydostac?

fot.Monika

W przerwie od zwiedzania zajmujemy sie prozaicznymi czynnosciami. Wizyta u krawca,bo pruja sie nam  kiecki.  Wielkie nozyce w ruchu.

fot.Ewa

Ogladamy swiatynie przy rezydencji XVII Karnapy,czyli przywodcy duchowego buddyzmu tybatanskiego w tradycji Kagyu.

Przez laki, przez pola pedzi Fasola…

fot.Ewa

Lekcje na lonie natury

fot.Ewa

Nie samym mantrowaniem  czlowiek zyje. Od 11 do 13 przerwa na lunch. Mnisi w kolejce do garkuchni.

fot.Ewa

Zawartosc garnkow wygladala apetycznie.

fot.Ewa

XVII Karnapa we wlasnej osobie. Ma dopiero 25 lat. Wieziony byl przez Chinczykow, ale zdolal im sie wymknac uciekajac przez dzungle. Tutaj podczas modlitw przy swiatyni… Przewodniczy Praktykom podczas Kagyu Monlam. Buddysci z Zachodu i Wschodu klebia sie wokol niego, aby otrzymac blogoslawienstwo.

fot.Ewa

W Bodgai dochodzimy do wniosku, ze Kubus Puchatek tez byl buddysta(sic!). Mamy na to sporo dowodow.

fot. Ewa

Hindusi przybywaja do Varanasi, by umrzec. Smierc w tym miescie zapewnic ma duszy wyzwolenie  z cyklu reinkarnacji. Na brzegu Gangi rozposciera sie okolo 80 Ghatow, czyli schodow wchodzacych do swietej rzeki. Ponizej slynne Manikarnika Ghat, czyli schody kremacyjne. A na nich stosy drewna i zmarli ulozeni na bambusowych noszach przykrytych wiencami z kwiatow. Wszedzie unosi sie slodkawy zapach palonych cial. Obserwowanie tego z bliska to niesamowite przezycie. W czasie kremacji czaszka musi peknac na pol, jesli tak sie nie stanie najblizsza rodzina dopelnia tego rytualu, ktory pomga w  wydostaniu sie duszy z palonego ciala.

fot. Ewa

Wczesniej przy rytmie glosnych bebnow przedstawiciele  Niedotykalnych niosa cialo na bambusowych noszach przez waskie uliczki starego miasta- labirytnu. Przed spaleniem zmarlego nalezy zanurzyc w Gangesie.

fot. Monika

Podroz lodka wzdluz rzeki zapewnia wstepny oglad tego, co nas czeka. Lodkarze zabijaja sie za klientami, doslownie rowniez. Nie udaje nam sie przejsc kilku metrow bez typowej turystycznej molesty… Bardzo to meczace. W koncu dajemy sie skusic na kartki pocztowe, ktore nastepnie zostawiamy w pociagu… Dzieciaki wiedza jak podejsc turystow…

fot. Ewa

Zycie codzienne na ghatach

fot. Ewa

Widok na drugi brzeg rzeki.

fot. Ewa

Hindusi posiadaja bardzo cenna umiejetnosc zasypiania w kazdych okolicznoscich przyrody. Setki osob nad glowa w niczym nie przeszkadzaja.

fot. Ewa

Panowie uprawiajacy z rana joge smiechu, czyli zbiorowe chichranie. Doskonale dzialanie terapeutyczne i masaz narzadow wewnetrznych.  Gromki, rubaszny smiech zaraza rowniez i nas. Troche nam jednak dziwnie, kiedy pomyslimy, ze kilka metrow dalej plona stosy kremacyjne… Kontrasty, przeciwienstwa, sprzecznosci - to wlasnie tworzy niepowtarzalny klimat tego miasta.

fot. Ewa

Nad brzegiem Gangi mozna rowniez plazowac.Kazdemu wedlug jego potrzeb.

fot. Ewa

Rzeka swieta, wybrzeze juz mniej. Indyjski smietnik nas nie opuszcza. Hindusi wyrzucaja smieci gdzie popadnie. To chyba ich cecha narodowa. Prozno szukac kosza na smieci na ulicach.

fot. Ewa

Symbioza gatunkow. Ghat bawoli.

fot. Ewa

Brahmin w kapieli.

fot. Ewa

Najblizsza cialu koszula…

fot. Ewa

Fragment oltarzyka.

fot. Ewa

Poranek na lodzi. Warto wstac przed switem i troche zmarznac by zobaczyc jak budzi sie Ganges . 6 rano, a my juz na nogach…

fot. Ewa

Wschod slonca w Varanasi.

fot. Ewa

Pozdrawiamy Johanesa z Danii! Mamy nadzieje, ze ma sie teraz dobrze przemierzajac Nepal na rowerze.

Sprzedawcy dorwa nas wszedzie, nawet na wodzie. Oferujemy uslugi video… Calkiem przez przypadek mamy na lodzi telewizor i dvd. Troche za wczesnie jak na indyjskie absurdy… Dopiero 6 rano.

fot. Monika

„Ganga is the life line of Indian Culture”. Howg!

fot. Monika

Miesjcowi sadhu (swieci asceci) juz od rana odprawiaja nad Ganga dzienkczynne modly.

fot. Ewa

Psy wygrzewajace sie na oczyszczonym palenisku kremacyjnym.Nigdzie w Indiach nie widzialysmy tak schorowanych, wyglodnialych, kalekich i nedznych psin. Umieraja na naszych oczach. Ciezkie tu mamy widoki.

fot. Ewa

Dobrze nam na tej lodce…

fot. Ewa

Poranna ablucja na najbardziej uczeszczanych i kolorowych  Dasaswamedh Ghat. Wszystko to pod okiem blekitnego Sziwy.

fot. Monika

Poranne ablucje cd. Kapiel w Gandze to jeden z wazniejszych swietych rytualow w zyciu Hindusow.

fot. Monika

Sadhu (Dobry Papa) rozdaje dzieciom orzechy kokosa.

fot. Monika

Inny sadhu przed swoja rezydencja.Tomku w swoim domku?… Jak to bylo?

fot. Monika

Sniadanie na ghatach.  |Ewa dokarmia miejscowe zwierzeta. fot. Monika

Krykiet – sport narodowy z powodzeniem mozna uprawiac nawet na ghatach pod  krematorium.

fot. Monika

Dookola swietej krowy. Ewa weszla jej na glowe…

fot. Monika

Orszak weselny spozywajacy slodycze przed wejsciem na lodzie. Wszyscy grzecznie sie objadaja.

fot. Monika

Sporo sie tu dzieje: Arka Noego powstaje w zaskakujaco szybkim tempie.

fot. Monika

Miejska pralnia nad brzegiem Gangi. Jesli nie masz w domu szuszarni, rozloz pranie na klatce schodowej lub chodniku.

fot. Monika

Zdjecie pamiatkowe na ghatach. A co by nie zapomniec, ze zwykle my turysty.

fot. Ewa

Wieczorna msza Ganga Arti  nad Gangesem. Nieco rozni sie od tej w Rishikesh. Bardzo widowiskowa. Wykonywana jest przez pieciu mlodych braminow, ktorzy przez godzine odgrywaja hipnotyzujace, plynne rytualy.

fot. Monika

Znowu dajemy sie wciagnac w gusla.

fot. Ewa

Ogien to bardzo wazny element hinduskich obrzedow.Bramini calkiem sprawnie sobie z nim radza. Jak nie zachwyca, kiedy zachwyca…

fot. Monika

Kolejny rytual nazwany przez nas „Czochranie Sziwy”. Wielkie miotly w ruchu. Na ghatach setki wiernych nucacy mantry.

fot. Monika

Znowu dopadl nas muzyczny festiwal. No coz, tak juz mamy. Koncertowa noc w  Miedzynarodowym Centrum Muzyki Indyjskiej na starym miescie. Wrazenia nie-do-wyrazenia.

fot. Monika

Tymczasem na ulicach nieustajace wesele, zarowno w nocy jak i za dnia. Listopad to  w Indiach miesiac przyjec weselnych. Przechodzac przez miasto natrafiamy kazdego wieczoru na spektakularne, huczne procesje, ktore zwyczajowo poprzedzaja weselne uczty.  Owe spotkania wprawiaja nas w wysmienity humor, bo jestesmy dla orszaku weselnego rownie wielka atrakcja, jak oni dla nas. Pan mlody przeszczesliwy, kiedy dostanie gratulacje od bialej kobiety. Ojciec pana mlodego i dziadek rowniez. Winszowaniom nie ma zatem konca. ..

fot. Monika

Na weselna procesje wypada  przyjsc z lampa na glowie.

fot. Monika

Weselne wrazenia nie opuszczaja nas tez za dnia.Jak na kazdej imprezie i tu duzo dymu.

fot. Monika

Pan mlody (?) z wrazenia sie poplakal.

fot. Monika

Pan mlody i Panna mloda zlaczeni wezlem malzenskim. Kolejnosc  w pochodze nieprzypadkowa…

fot. Monika

W sercu miasta, tuz przy dzinijskiej swiatyni  odnalazlysmy oaze spokoju z pysznym lassi bananowym.

Nieudana proba porwania slonia z hotelowego hallu.

fot. Monika

Fatehpur Sikri bylo w XVI wieku przez chwile stolica mogolskiego imperium . Doslownie przez chwile, bo zywot miasta liczy zaledwie 14 lat.  Z powodu niedoborow wody miasto zostalo opuszczone zaraz po smierci mogolskiego krola Akbara. Dzis nazywane jest miastem duchow.

fot. Ewa

Tesknilysmy za radzastanska pustynia. Mowisz i masz:)

fot. Ewa

Zwiedzamy miejscowy Jama Masjid, czyli Wielki Meczet z XVI wieku. Znany rowniez pod nazwa Dargah Mosque.  Aby sie do niego wdrapac pokonujemy najbardziej strome schody na swiecie. Trasa – jak widac po kozach – typowo wysokogorska. Wchodzimy przez Victory Gate o wysokosci 54 m. Ta najwieksza w Azji brama zostala wzniesiona, by uczcic zwyciestwo mogolskiego krola Akbara w Gudzaracie. Wewnatrz bramy znajdujemy slowa z Koranu, cytujace Jezusa Chrystua: „Swiat jest mostem, przejdz przez niego, a nie buduj na nim domu.”

fot. Ewa

Meczetowe migawki

fot. Ewa

fot. Ewa

Dla wielbicieli fauny odcinek z wiewiorka.

fot. Ewa

Miejscowi nucacy wersy Koranu. Atmosfera bardzo duchowa. Troche mamy ciarki na plecach…

fot. Monika

Muzulmanie przychodza tu ofiarowac swe dary na marmurowym grobie Shaikh Salim Christi. Wierza, ze dzieki tej oferze spelnia sie ich prosby i zyczenia. W tym celu wiaza supelki na pieknie rzezbionych azurowych scianach. Miejsce to popularne jest zwlaszca wsrod kobiet, ktore pragna wydac na swiat potomka. Ale my wiazemy supelki w intecji wlasnych zyczen…

Muzulmanskie grobowce rodziny krolewskiej. Jama Masjid jest kopia Mekki.

fot. Ewa

fot. Ewa

Meczet to takze miejsce odpoczynku. Zachwyca dobra energia. Cos magicznego jest w powietrzu….

fot. Ewa

Rodzinny lunchtime.

fot. Ewa

fot. Ewa

fot. Ewa

fot. Ewa

Sporo tu szkolnych wycieczek.

fot. Ewa

fot. Ewa

My rowniez odpoczywamy – w towarzystwie wszedobylskich miejscowych.

fot. Ewa

fot. Monika

Palacowe ruiny Jodh Bal w Fatehpur Sikri. Pusto. Nic sie nie dzieje. Jak w polskim filmie.

fot. Ewa

W tym upale buty same spadaja z nog.

fot. Ewa

Dlatego najlepiej na boso.

fot. Ewa

Po poludniu jedziemy do Bratehpur w Radzastanie. Do rikszy laduje sie jak zwykle 5 razy wiecej osob, niz powinno. Atmosfera jest tloczna, ale bardzo przyjazna. Pod koniec podrozy Hinduski probuja nam wcisnac swoje male dziecko. .. Chetnie by je oddaly w dobre rece.

Jest coraz cieplej, niestety coraz wiecej tez komarow. Zatrzymujemy sie w Jungle Guest House, gdzie juz na wejsciu witaja nas odglosy myszy buszujacych w lozku. Postanawiamy zbadac te sprawe.

fot. Ewa

Pod lozkiem sa tylko czlonki Ewy.Myszy dalej nie widac. Na szczescie stopery w uszach ratuja nas przed nieprzespana noca.

fot. Monika

Nazajutrz  rano zmierzamy do Keoladeo National Park, gdzie znajduje sie najwiekszy na swiecie rezerwat ptakow. Podpatrujemy to i owo. Goscie z Syberii, z Europy, Dalekiego Wschodu. Sa tez spore ptasie tlumy z Polski.

fot. Ewa

Oglaszamy konkurs ornitologiczny: Co to za ptak? Do wygrania nakrecana papuzka marki TATA. (dla niewtajemniczonych: firma TATA produkuje w Indiach wszystko: autobusy, proszki do prania, herbate, autoriksze, maszyny do szycia, budki telefoniczne).

fot. Ewa

Keoladeo Ghana National Park jest przeogromne. To obszar rozlewisk rozciagajacy sie na terenie 29 km kwadratowych. Najlepiej zatem wypozyczyc rower i przez caly dzien podpatrywac ptaszki na wlasna reke i dwie pedalujace nogi. Jazda indyjskim rowerem to prawdziwe wyzwanie. Wdrazamy sie dosc szybko i przez caly dzien szlajamy sie po dzunglastych mokradlach. Wrazenia przednie.

fot. Ewa

fot. Monika

Konkurs ornitologiczny: druga odslona.

W Keoladeo mozna znalezc 364 gatunki ptakow. Jest nad czym sie zastanawiac…

Bociany kolorowe. Cala kolonia. Gapimy sie jak zahipnotyzowane.

fot. Ewa

fot. Ewa

Niektorzy to lubia taplac sie w blocie…

Inni sa troche bardziej ambitni:

fot. Ewa

Przyslowiowy bialy kruk.

fot. Ewa

Monika w kaciku zadumy. Szczerze, to wlasnie poszukuje wrazen z krokodylem w roli glownej.

fot. Ewa

Miejscowki prawie jak na splywie kajakowym.

Po owocnym dniu podziekowania dla zalogi za wspolna jazde.

Wyjazd w strone Agry. Probujemy zlapac autobus, ale tu chyba kroluja inne srodki transportu. Nalezy szybko rzucic sie na pedzaca ciezarowke. I tak – zadnej gwarancji sukcesu.

fot. Monika

Udalo sie, zalapalysmy sie nawet na nocny pociag do Varanasi. Ewa dostala srodkowa, najbardziej lezaca miejscowke,  z ktora – roznymi metodami – walczyla przez jakies 2 godziny. Potem scierpla i poszla spac. Tym razem pociag zaskakujaco czysty – karaluchow jak na lekarstwo. Nie smierdzi straznie z toalet, a  po podlodze nie walaja sie sterty smieci. Czyli niezly luksus. I tak przez 18 godzin:)

fot. Monika

Pod sufitem zycie plynie jak staremu po lysinie:) Albo jak Ewie po burzy wlosow – dostosowujac stara kolonijna piosenke do naszych realiow. W pociagach zwyklysmy spozywac kilka kilogramow bananow. Czy ktos zna skutki uboczne naduzycia tej substancji?

W celu wyjasnienia watpliwosci nalezy poszukac konduktora. Ma miec na sobie czarny garnitur. Hmmm… Poszukiwania rozpoczete. Za nami pierwsza niefortunna pomylka: ”Are you a conductor?” „No, I am a student.”

Biurokracja w Sai Baba Guest House w Agrze. Wielka ksiega gosci dopadla nas na samym dachu. Rzad indyjski musi wiedziec kiedy, kto i gdzie. Przedstawiamy sie jako Kurczaki z Polski.Dopisuja nam swietne humory. Trafiamy na swojakow.

Spozywamy sniadanie na dachu. W oddali Taj Mahal puszcza do nas oko. Wokol typowo indyjski chaos architektoniczny.

Przedsmak Taj Mahal – szwedamy sie po Baby Taj w Agrze. Pieknie, dostojnie i koronkowo.

W drodze nad rzeke Yamune wpadamy na pomnik Doktora Vacika (aut. przekretu: Ewa W.) Wbrew pozorom nie byl on slawnym czyscicielem uszu ani fanem Hawajow, lecz autorem pierwszej indyjskiej konstytucji.

Podejscie od tylu. Krolewskie wrota Taj Mahal od strony prawie wyschnietej Yamuny.

„Hello Madam”. Pierwszy z calej zgrai.

Jazda mostami. Troche bez trzymanki. Mozna pomarzyc o pasach ruchu. Tu obowiazuje jedna zasada: przezyja silniejszi i szybsi.

Co za wypas!

W arkanach Fortu Agra.

Taj Mahal widziany z Fortu Agra.

Sponsorem Palacu okazuje sie  Coca-Cola.

Fort Agra. W tych pieknych i dostojnych okolicznosciach przyrody Monika oddaje sie alternatywnym przyjemnosciom. Sciezka dzwiekowa: egzotyczne pokrzykiwania palacowych papug.

Dziewczece zabawy w chowanego. Caly Fort nasz!

Taj Mahal o swicie. Klasycznie.

Ze wzgledu na swoja popularnosc nieodlacznym elementem zabytku sa zawsze turysci.Cale ich masy.

Mgly poranne z nad Yamuny.

Zycie codzienne mieszkancow Agry

Plaza pelna.

Miejscowe metody suszenia krowiego lajna.

Zlota Swiatynia (Hari Mandir) znajduje sie w duzym kompleksie, otoczona jest przez swiete wody jeziora Amrit, gdzie Sikhowie zazywaja rytualnej kapieli. Kompleks zawiera takze stolowke, dormiturium, gdzie mozna sie przespac, park oraz inne udogodnienia. Sikhowie przybywaja tu calymi rodzinami, miejsce sprzyja zarowno modlitwie jak i zyciu socjalnemu spolecznosci.

Swiatynia prawie w calosci.

Na deptaku prowadzacym do stolowki.

Wiele radosci ze wspolnej kapieli.

Dzieci jak zwykle chetnie pozuja do zdjec.

Punjabscy chlopcy zamiast turbanow kryja wlosy pod chustkami.

Bloga atmosfera modlitwy.

Migawki z podcieni swiatynnych.

Kolejka wiernych do swiatyni. Niesamowita atmosfera miejsca dopelniona jest spokojnym spiewem saczacym sie nieustannie z glosnikow – odczytywane sa teksty ze swietej ksiegi Guru sikhow Granth Sahib.

Czas na posilek. Sikhowie wspolnie przygotowuja i podaja jedzenie. Jest ono bezplatne, fundowane z datkow. Dzieki miejscowej goscinnosci i my moglysmy uczestniczyc we wspolnym lunchu. Przesledzmy krok po kroku jak to dziala….

Kto ma wolne rece, ten pomaga w przyrzadzaniu posilku.

Obieracze cebuli

Jadalnia miesci niemal 1000 osob. Mozna dostawac dokladki.

Pozamiatane, nastepna grupa lakomczuchow moze wchodzic.

Odnosimy grzecznie naczynia.

Duzo huku przy trzaskaniu talerzami.

W popoludniowym sloncu.

Swiatynia dziala 24 godziny na dobe. Odslona nocna.

Z Amritsar rzut beretem do Attari na granicy indyjsko-pakistanskiej, gdzie codziennie przybywaja tlumy, by obejrzec uroczystosc zmiany warty. To wydarzenie umacniajace niewatpliwie poczucie patriotyzmu. Po obu stronach gromadza sie tabuny ludzi skandujace odpowiednio tu i tam: „Hin-du-stan!”, „Pa-ki-stan!” Impreza jest przednia, z glosnika plynie punjabska bhangra. Mozna tanczyc, mozna spiewac, a miejscowy kaowiec z mikrofonem porywa zaangazowane tlumy.

Tradycyjnie – panowie na lewo, panie na prawo. Frekwencja dopisuje.

Patriotyczna atmosfera…

Hinduscy zolnierze w tradycyjnych strojach.

W strone pakistanskiej granicy.